Artykuł przedstawia prawo pacjenta do przechowywania rzeczy wartościowych w depozycie jako element systemu ochrony praw pacjenta w Polsce, wskazując na fragmentaryczny charakter obowiązujących regulacji i brak pełnej spójności normatywnej. Podstawę prawną stanowią art. 39 ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta oraz rozporządzenie Ministra Zdrowia z 2009 r., które określają podstawowe standardy organizacyjne i dokumentacyjne, lecz nie regulują kluczowych zagadnień, takich jak definicja rzeczy wartościowych, zasady odpowiedzialności podmiotów leczniczych oraz postępowanie z depozytem po śmierci pacjenta. Analiza porównawcza z rozwiązaniami przyjętymi w prawie francuskim oraz sformułowane postulaty de lege ferenda zmierzają do wzmocnienia ochrony mienia pacjentów i zwiększenia pewności prawnej w zakresie funkcjonowania depozytu w podmiotach leczniczych. Prawo do przechowywania rzeczy wartościowych w depozycie znajduje solidne uzasadnienie w konstytucyjnej ochronie godności ludzkiej, prawa własności oraz prawa do ochrony zdrowia, a jego znaczenie wzrasta wraz z rosnącą wartością przedmiotów osobistych pacjentów i wydłużającymi się okresami hospitalizacji.