Realne poszanowanie praw dziecka w wieku poniżej 16 lat w sprawach zdrowotnych, zgodne z udowodnioną badaniami kształtującą się zdolnością autonomii i stosownie do trudności podejmowanych zadań decyzyjnych, wymaga przemyślanego wykorzystania i zastosowania przepisów o pomocy medycznej w przypadkach niecierpiących zwłoki, przy uważnym wsłuchaniu się w głos dziecka zgłaszającego problem zdrowotny lub niepokojące je objawy. Głównymi błędami w ocenie wymagającym skorygowania są: bagatelizowanie zgłaszanych przez dziecko dolegliwości, odsyłanie go po asystę rodziców oraz zdawanie się w całości na ich opinię. Elastyczna wykładnia przepisów przewidzianych na okoliczności nadzwyczajne pozwala wypełnić lukę decyzyjną między intencjonalnymi zaniechaniami rodzicielskimi wbrew uzasadnionym potrzebom zdrowotnym dziecka a prawną niezdolnością decyzyjną młodego pacjenta obdarzonego jednak faktyczną dojrzałością do sprostania zadaniu. Wymaga tylko umiejscowienia w kontekście konstytucyjnego prawa do ochrony zdrowia, mechanizmu ochrony faktycznej dóbr osobistych, uznania zaniechania rodziców za nadużycie prawa do decydowania zastępczego i władzy rodzicielskiej oraz bioetycznego konceptu roli faktycznego przyzwolenia przez pacjenta obdarzonego zdolnością autonomii. Brak wsparcia ze strony rodzica rodzica dla dziecka w oczywistej potrzebie zdrowotnej stanowi sam w sobie okoliczność nadzwyczajną wymagającą interwencji. Proponowana interpretacja idzie pod prąd dotychczasowej wykładni doktrynalnej.