W artykule omówiono przepisy art. 18 ust. 10 ustawy z 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego regulujące ocenianie zasadności zastosowania przymusu bezpośredniego wobec osób z zaburzeniami psychicznymi. Wykorzystując metodę dogmatycznoprawną szczegółowej analizie poddano zagadnienia dotyczące przedmiotu i kryteriów ww. oceny, podmiotów uprawnionych do dokonania tej oceny, przypadków zastosowania przymusu bezpośredniego podlegających ocenie, obowiązku i terminu jej dokonania, a także jej treści i charakteru. Przeprowadzona analiza przepisów art. 18 ust. 10 ustawy z 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego prowadzi do wniosku, że jest to regulacja niepełna i niewystarczająca, zarówno jeżeli chodzi o zapewnienie obiektywizmu ww. oceny, jak i zapewnienie ochrony praw osób z zaburzeniami psychicznymi (w tym wolności od przymusu bezpośredniego), a co za tym idzie również z punktu widzenia określonych w preambule tej ustawy celów, jakie ustawa ta ma realizować. W związku z powyższym w ostatniej części artykułu zaprezentowano propozycje wprowadzenia zmian w ww. ustawie, które pozwoliłyby usunąć wskazane powyżej mankamenty obecnej regulacji.