Wyrokiem z dnia 18 listopada 2024 roku, sygn. akt VI ACa 379/19, Sąd Apelacyjny w Warszawie orzekł w sprawie odpowiedzialności za wadę instrukcyjną produktu leczniczego w reżimie odpowiedzialności za produkt niebezpieczny. Jest to pierwsze orzeczenie w polskim porządku prawnym, na mocy którego osoba zażywająca lek otrzyma zadośćuczynienie oraz odszkodowanie za skutki uboczne jego przyjmowania. Autorka glosy przeprowadza szczegółową analizę przepisów, na których Sąd oparł rozstrzygnięcie. W toku rozważań podnosi, że odpowiedzialność oparta na art. 449¹ k.c. ma charakter zamknięty pod względem podmiotowym. Oznacza to, że legitymacja bierna przysługuje wyłącznie faktycznemu wytwórcy, quasi-producentowi lub importerowi, a nie podmiotom pełniącym jedynie funkcje administracyjne, takim jak podmiot odpowiedzialny (MAH) bądź jego przedstawiciel. Kluczowym elementem publikacji jest rekonstrukcja pojęcia wady instrukcyjnej, którą autorka definiuje jako zaniechanie poinformowania konsumenta o ryzyku działań niepożądanych, o których producent posiadał wiedzę. Stwierdzenie jej wystąpienia jest, podobnie jak w przypadku ustalenia kręgu pozwanych, autonomiczne względem spełnienia wymogów prawnoadministracyjnych, w tym zatwierdzenia treści ulotki przez krajowy organ nadzoru. Autorka omawia również specyfikę dowodzenia w procesach medycznych, aprobując stosowanie dowodu prima facie oraz domniemań faktycznych w celu ustalenia związku przyczynowego między zażyciem produktu leczniczego a wystąpieniem szkody. Glosa ma charakter aprobujący. Autorka zgadza się ze stanowiskiem Sądu i wskazuje, że orzeczenie stanowi wyraz troski o bezpieczeństwo konsumenta, nie naruszając jednocześnie praw podmiotów pozwanych.