Autorka artykułu omawia najważniejsze tezy uzasadnienia wyroku Sądu Najwyższego z dnia 2 lipca 2025 r., sygn. II CSKP 920/23 w kontekście dotychczasowego dorobku orzecznictwa. Glosa jest aprobująca co do przyjęcia przez Sąd Najwyższy, że prawo do decyzji o przerwaniu ciąży jest prawem podmiotowym pozwalającym realizować dobro osobiste w postaci wolności decyzyjnej matki i wolności od ingerencji ojca, jak również, że nieskierowanie ciężarnej na badania prenatalne w określonych okolicznościach jest naruszeniem praw pacjenta obojga rodziców, tj. prawa do informacji i prawa do świadczeń zdrowotnych, uprawniającym do żądania zadośćuczynienia za doznaną krzywdę. Autorka krytycznie ocenia sformułowaną przez Sąd tezę, że przyjęcie, iż życie dziecka w pewnym stanie zdrowia nie jest dla jego rodziców szkodą w rozumieniu art. 361 § 1 i 2 k.c., wyklucza zarazem prawo do finansowej rekompensaty krzywdy i szkody majątkowej rodziców, powstałej w następstwie wkroczenia w sferę ich dóbr osobistych, a to w kontekście poczynionej przez Sąd Najwyższy na tej bazie konkluzji, że zachodzi kolizja dóbr osobistych między dobrami rodziców a dobrem płodu w postaci jego życia i zdrowia.